Mocz nie musi być czerwony

Wyróżnia się dwa rodzaje krwiomoczu: taki, który nie zmienia zabarwienia moczu, a jego wykrycie jest możliwe jedynie po zbadaniu moczu pod mikroskopem oraz taki, który powoduje taką zmianę. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z tzw. krwinkomoczem, krwiomoczem mikroskopowym lub mikrohematurią. Sytuację drugą określamy natomiast jako krwiomocz (makroskopowy) lub naukowo jako makrohematurię.

Obecność krwi w moczu może odpowiadać za różne jego odcienie, od różowego do brązowego. Wystarczy zaledwie 1 ml krwi na litr moczu aby zmienić jego kolor. Również niektóre substancje pochodzące z diety (np. buraki ćwikłowe, rabarbar) lub leki (np. ryfampicyna, stosowana w leczeniu gruźlicy) mogą wpływać na zabarwienie moczu. 

Nie ma jednej przyczyny

Krew w moczu może pochodzić z nerki (zdarza się to w ok. 10% przypadków) oraz z każdego odcinka dróg wyprowadzających mocz (w ok. 90%). Częstą jej przyczyną są choroby kłębuszków nerkowych, kamica nerkowa, infekcje nerek i dróg moczowych oraz urazy. Rozmowa z chorym, badanie lekarskie oraz badania krwi i moczu niejednokrotnie są w stanie wyjaśnić sprawę lub ukierunkować lekarza na dalszą diagnostykę.

Zdarza się, że krew nie pochodzi z układu moczowego, ale ze względu na bliskość anatomiczną dostaje się do moczu z dróg rodnych (o ile nie jest to krwawienie miesięczne, to wskazana jest wówczas konsultacja u ginekologa).

Czasami przyczyną krwiomoczu są choroby ogólnoustrojowe, takie jak np. skazy krwotoczne (lub częściej leczenie przeciwzakrzepowe, co powoduje że krew nie krzepnie właściwie i dlatego trafia do moczu w zbyt dużej ilości) oraz infekcje przebiegające z wysoką gorączką.

Polecamy: Encyklopedia zdrowia